پیغمبر مظهر مبارزه دوره ای است که در صحنه از یک سو مسلمانان پاک اعتقادند و از سوی دیگر، دشمنان بیگانه و پلید و چهره های شناخته. اما علی مظهر دوره ای است که در داخل این نهضت، جنگ میان وفاداران راستین نهضت، و عناصر ضد نهضت - که در جامه و نقاب تازه ای ظاهر شده اند - در گرفته است. جنگ اکنونِ معاویه و علی، برخلاف جنگ دیروز ابوسفیان و پیغمبر - که جنگ خارجی بود و جنگ دوست با دشمن - جنگ داخلی است، جنگ دوست با شبه دوست، یعنی با دشمن داخلی، و همواره در یک نهضت جنگ در صحنه خارجی و مبارزه با دشمن خارجی، غالباً به پیروزی منجر می شود اما در صحنه داخلی و با دشمنان داخلی است که شکست می خورد و این است که در فرهنگ اسلامی، در زبان قرآن «منافق» پلیدتر و خطرناک تر از کافر و حتی «مشرک» معرفی می شود. پیغمبر مظهر پیروزی اسلام در جبهه خارجی است، در برابر کفر و شرکِ آشکار، و علی مظهر شکست اسلام درجبهه داخلی است، در برابر نفاق.