صاحبان علوم جدید در عهد پست مدرنیته متوجه شدند در چهارچوب نظمی و نظامی که مفهوم عقلانیت به طرز معناداری با علم پیوند یافته بود، تزلزل در اتقان و قطعیت علم تجربی به معنای فروریختن ستون و خیمه عقلانیت بود. وقتی علم، نه تصویر حقیقت نمای جهان، که صرفاً واجد کیفیتی فنی و تکنیکی باشد، اساساً چه زمین محکم و استواری برای متکی ساختن خرد بشری بر آن باقی میماند؟ ... چه دلیلی میتوان اقامه کرد که آنچه در عصر جدید رخ داده، متضمن ترقی بوده است؟

و این یعنی قرار دادن بنیاد یک تمدن بر آب!

دریافت